ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต

ใช่ใครปลูกดอกไม้ไว้หรือนั่น ?

บนถนนแห่งพืชพันธุ์ความกล้าหาญ

จึงทุ่งฝันตะวันหวังอลังการ

แห่งท้องทุ่งมัฆวานฯ มลังเมลือง

ใช่แสงเช้าพราวพร่างกระจ่างฟ้า

และคือแสงศรัทธาอร่ามเหลือง

ประวัติศาสตร์ผ่านไปใช่เปล่าเปลือง

รอให้ฅนปลดเปลื้องชำระความ

ราชดำเนินวันไหนไหนใครหรือพรั่น

มัฆวานฯ ไม่เคยหวั่นหรือเกรงขาม

เมื่อความชั่วแผ่ไปเหมือนไฟลาม

ฅนจะไปทวงถามความชอบธรรม

ด้วยเกมกลเก่าเก่าอันเน่าน่าย

ประเทศชาติจึงฉิบหายถูกเหยียบย่ำ

ครั้งแล้ว ครั้งเล่าเราจดจำ

เถิดอย่าหวังจะนิ่งงำอีกต่อไป

วันแห่งปวงมหาประชายุทธ์

มีแต่เร่งรีบรุดอย่างยิ่งใหญ่

แสนมหาประชาชนเมื่อร่วมใจ

มหิทธาหน้าไหนจักต้านทาน

เพื่อสู้ศึกแห่งมหาประชาชัย

เพื่อสีเหลืองเรืองไรอันไพศาล

เพื่อกวาดล้างโหดหินทมิฬมาร

เหล่าดอกไม้มัฆวานฯ พร้อมสู้ตาย

ไพฑูรย์ ธัญญา

18 มิถุนายน 2551

เพราะเชื่อว่าวันพรุ่งนี้ยังมีอยู่ จึงเชื่อว่านักต่อสู้ไม่สูญหาย เพราะเคยเห็นคลื่นซัดหาดทราย ไม่เคยสิ้นขาดสายสักครั้งครา เมื่อคลื่นเก่าลูกก่อนเข้าย้อนฝั่ง จึงเกิดคลื่นลูกหลังที่แรงกว่า ลูกแล้วลูกเล่า ไม่ร้างลา เก่าไป ใหม่มา อยู่อย่างนั้น ในใจเธอคิดอะไรฉันไม่รู้ แต่แววตาที่เห็นอยู่มีไฟฝัน เธอจะร้องเพลงบทไหนไม่สำคัญ แต่เป็นเพลงเดียวกันที่ฉันร้อง เพราะไม่เคยเห็นใครอยู่โดดเดี่ยว และขังตัวแต่ผู้เดียวอยู่ในห้อง หากวันใดท้องถนนมีคนนอง ฉันอยากเห็นเธอเปิดห้องก้าวออกมา เมื่อบ้านเมืองปี้ป่นคนร้องไห้ และหมู่มารผยองใหญ่ทุกหย่อมหญ้า หรือเธอจะนอนหลับได้เต็มตา ขณะฝูงผีห่ายังครองเมือง นั่นเศษปีกผีเสื้อเปียกน้ำค้าง และซากศพนั่นคือร่างนกสีเหลือง เธอจะเดินผ่านไปไม่ชำเลือง และไม่คิดแค้นเคืองหรืออย่างไร ในใจเธอคิดอะไรฉันไม่รู้ แต่แววตาที่เห็นอยู่-เธออ่อนไหว ฉันไม่อยากตั้งคำถามกับผู้ใด เพราะคำตอบนั้นล่องไหลในสายลม เมื่อใครก่อกองไฟในคืนหนาว เราจักได้อิงอ้าวไอไฟห่ม ถ้าค่อนดึก ฟืนไร้และไฟซม หวังเพียงเธอเร่งระดมช่วยเติมฟืน หวังเพียงเธอช่วยตื่นมาเติมไฟ... (2535)