ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต

ฉันได้ยิน... เสียงหวูดกังวานแว่ว ดังมากับลมยามเช้าใต้แสงตะวันอ่อนอุ่น บนท้องถนนยวดยานขวักไขว่ ผู้คนกำลังเดินทางออกจากบ้าน เดือนมิถุนายน ฤดูกาลใหม่ของคนหนุ่มสาว เหมือนนกน้ำฝูงใหม่อพยพย้ายถิ่น สระน้ำโบราณคราคร่ำ อึงอล รั้วมหาวิทยาลัยเปิดกว้าง ป้ายต้อนรับผู้มาใหม่พลิ้วไหวในลมเช้า รอยยิ้มเบ่งบานราวทุ่งทานตะวัน เสียงเพลงต้อนรับอบอุ่นก้องกังวาน ยามเช้า ต้นเดือนมิถุนายน ฉันได้ยินเสียงหวูดกังวานแว่ว โรงงานเปิดแล้ว....

 

 

ฉันหายไปจากโต๊ะที่ทำงานนานหลายเดือน โต๊ะที่รกและสุมรุมไปด้วยเอกสารและหนังสือ ทับซ้อน บดเบียดอยู่บนพื้นที่แคบๆ จนแทบบไม่เหลือพื้นที่ว่างใดอีก โต๊ะทำงาน.... คือพื้นที่ส่วนตัวของคนทำงาน โต๊ะของคนทำงาน บอกนิสัยของเจ้าของ ฉายลึกลงในชีวิตจิตใจ โต๊ะทำงานของฉัน พื้นบนรกเรื้อเหมือนกองขยะ ลิ้นชักทุกใบก็รกไม่แพ้กัน มันบรรจุและอัดแน่นด้วยนิสัยไร้ระเบียบ บนโต๊ะไร้ระเบียบ ในลิ้นชักก็ไร้ระเบียบ แต่ในความไร้ระเบียบนั้น มันมีความเป็นระเบียบของมันอยู่ เชื่อฉันเถอะ... เพราะมันคือโต๊ะของฉันเอง