หวังเพียงเธอตื่นมาเติมไฟ
posted on 10 Jun 2008 19:12 by countryroad in Mypoem
เพราะเชื่อว่าวันพรุ่งนี้ยังมีอยู่ จึงเชื่อว่านักต่อสู้ไม่สูญหาย เพราะเคยเห็นคลื่นซัดหาดทราย ไม่เคยสิ้นขาดสายสักครั้งครา เมื่อคลื่นเก่าลูกก่อนเข้าย้อนฝั่ง จึงเกิดคลื่นลูกหลังที่แรงกว่า ลูกแล้วลูกเล่า ไม่ร้างลา เก่าไป ใหม่มา อยู่อย่างนั้น ในใจเธอคิดอะไรฉันไม่รู้ แต่แววตาที่เห็นอยู่มีไฟฝัน เธอจะร้องเพลงบทไหนไม่สำคัญ แต่เป็นเพลงเดียวกันที่ฉันร้อง เพราะไม่เคยเห็นใครอยู่โดดเดี่ยว และขังตัวแต่ผู้เดียวอยู่ในห้อง หากวันใดท้องถนนมีคนนอง ฉันอยากเห็นเธอเปิดห้องก้าวออกมา เมื่อบ้านเมืองปี้ป่นคนร้องไห้ และหมู่มารผยองใหญ่ทุกหย่อมหญ้า หรือเธอจะนอนหลับได้เต็มตา ขณะฝูงผีห่ายังครองเมือง นั่นเศษปีกผีเสื้อเปียกน้ำค้าง และซากศพนั่นคือร่างนกสีเหลือง เธอจะเดินผ่านไปไม่ชำเลือง และไม่คิดแค้นเคืองหรืออย่างไร ในใจเธอคิดอะไรฉันไม่รู้ แต่แววตาที่เห็นอยู่-เธออ่อนไหว ฉันไม่อยากตั้งคำถามกับผู้ใด เพราะคำตอบนั้นล่องไหลในสายลม เมื่อใครก่อกองไฟในคืนหนาว เราจักได้อิงอ้าวไอไฟห่ม ถ้าค่อนดึก ฟืนไร้และไฟซม หวังเพียงเธอเร่งระดมช่วยเติมฟืน หวังเพียงเธอช่วยตื่นมาเติมไฟ... (2535)
บนถนนราชดำเนิน..ถนนประวัติศาสตร์ ผู้คนเนืองนอง เปิดประตูห้องเดินออกมาบนท้องถนน เพื่อต่อสู้กับเผด็จการมารทมิฬ ขณะคนหนุ่มสาวของเราลี้หาย
วันนี้ บนถนนราชดำเนินและสะพานมัฆวาน เนืองนองด้วยผู้คนอีกครั้ง พวกเขาออกมาจากห้องพัก เพื่อทำในสิ่งที่พวกเขาเห็นว่านั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง...และเป็นสิ่งที่เสรีชนพึงกระทำ
พวกเขามีแต่คนหน้าเดิม...คนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์ 14 ตุลา 16 /6 ตุลา 19 และ พฤษภาทมิฬปี 35
มีเสียงถามหาคนหนุ่มสาว นิสิต นักศึกษา พวกเขาหายไปไหน....?
ฉันไม่รู้เหมือนกัน
เรามีสิทธิที่จะคิดและมองต่าง
ระหว่างความถูกต้องและความไม่ชอบธรรม
บางครั้งไม่อยากเกินไปที่จะแยกแยะ
เว้นแต่ว่า เราได้เรียนรู้อะไรบ้างกับสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองของเรา
ฉันไม่ได้มาปลุกระดมหรือโน้มน้าวใคร
แต่ฉันเชื่อว่า คนหนุ่มสาว คือพลังที่จะพลิกฟ้าคว่ำดินได้
ประวัติศาสตร์บอกเราว่า "ไม่มีอำนาจใดในโลกหล้า
ผู้ปกครองต่างมแล้วสาบสูญ ไม่มีใครล้ำเลิศน่าเทอดทูน ประชาชนจักสมบูรณ์นิรันดร์ไป..."
และคนหนุ่มสาวของเราเคยมีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงนั้น
วั้นนี้...
บนท้องถนนมีคนเนืองนองอีกแล้ว
คนหน้าเดิม คนที่มีความคิดเดิมๆ
พวกเขากำลังก่องกองไฟในคืนหนาว หลายครั้งทีพวกเขาอ่อนล้าและผล็อยหลับ
ไฟในกองมอดแล้ว...
ใครเล่าช่วยมาเติมฟืน
ใครเล่าจะลืมตาตื่นมาเติมไฟ...
แต่ฉันยังหวังเสมอ...
#1 By ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต on 2008-06-10 19:32