ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต

ชะรอยว่าบ้านนี้ผีไม่คุ้ม

ผีป่าจึงชุมนุมอยู่พร้อมหน้า

ผีเรือนเพื่อนเก่าเราหายตา

ผีโขมดผีห่ามารุมกิน

มันรุมตอมล้อมรั้วอยู่รายรอบ

แก้ผิดเป็นชอบเสียหมดสิ้น

ความงามความดีที่เคยชิน

เหมือนสาบสูญไปสิ้นแผ่นดินแล้ว

ยกกองอาจมขึ้นก้มกราบ

ศิโรราบขึ้นนั่งบนตั่งแถว

กรวดหินดินทรายคล้ายเปลี่ยนแนว

เป็นก่องเก็จเพชรแก้วประกายกาญจน์

      หมูหมาขึ้นนั่งบังลังก์รัฐ

เห่าห่อนตามถนัดไร้แก่นสาร

ใช้อำนาจบาตรใหญ่ในสันดาน

ตามวิสัยอันธพาลประจำตน

กลางวันฟ้าแจ้งทุกแหล่งหล้า

ลืมตาเดินไปไม่เห็นหน

พลบค่ำย่ำยามยิ่งมืดมน

อัตคัดขัดสนเป็นพ้นไป

ข้าวกล้าสาลีเคยมีมั่ง

มาหลบเลี่ยงเกลี้ยงถังไปอยู่ไหน

ไม่เคยพบเคยเห็นเป็นอย่างไร

ได้รู้แจ้งแทงใจให้เจ็บจำ

หรือบ้านนี้เมืองนี้ผีไม่คุ้ม

จึงทุกข์โศกโรครุมมากระหน่ำ

คนยากปากหมองต้องรับกรรม

เพราะไอ้พวกระยำมันเมามัว

เพราะหมูหมามานั่งบัลลังก์เมือง

ไพร่ฟ้าหน้าเหลืองไปถ้วนทั่ว

แก้ผิดเป็นชอบระบอบตัว

มาเถิดมาไสหัว พวกจังไรฯ