ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต

อาจารย์คะ อยากอ่านเรื่องของหมูกรอบที่อาจารย์เคยเขียนนะคะ เอามาลงใหม่ำด้ไหมคะ
ป.ล.รักและเคารพ
ศิษย์มีครู

กราบเท้าอาจารย์ที่เคารพและระลึกถึง
...บ่ายแก่ๆ กับกลิ่นกาแฟหอมๆ ของวันฝึกงาน
หนูเพิ่งหาเวลาว่างที่แสนมีค่าเข้ามาเยี่ยมอาจารย์ด้วยความคิดถึง
...ตอนนี้หนูกำลังทำตัวให้ชินกับการเป็นหมานคร "หมา" ในเมืองใหญ่ ที่ศิวิไลซ์ ? (รึเปล่า)
หลายอย่างยังไม่คุ้นชิน โดยเฉพาะผู้คนและความเสื่อมทรามของเมืองนี้ ใครว่ากรุงเทพน่าอยู่ เห็นทีหนูคงต้องเถียงคอเป็นเอ็นเชียวค่ะ
...เพราะยังไงๆ มันก็สู้สารคามแดนฝุ่นของหนูไม่ได้ ที่นั่นหนูไม่ต้องพะวงว่าจะมีหางโผล่ออกมา กลายเป็น "หมานคร" เหมือนเดี๋ยวนี้
....ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่หนูคิดถึงอาจารย์ทุกคนและ มมส มากไปหน่อย อีกไม่นานคงชินไปเองมั้งคะ
.......
......
.......
ปล.หนูคิดว่ายังไงก้นหนูก็คงไม่มีหางงอกหรอกค่ะ เพราะหนูไม่ใช่หมา เหอ เหอ เหอๆๆๆ
ฝากความคิดถึงถึงเขี้ยวขาว ข้าวสวย ไอ้ตัวเล็กทั้งสองตัว กับตัวอื่นๆ ด้วยนะคะ บอกว่าหนูคิดถึงมันมาก

สวัสดีอาจารย์เช่นกันค่ะ
เห็นด้วยกับความคิดเห็นของอีฟเป็นอย่างยิ่ง
เมืองนี้ไม่ได้น่าอยู่อย่างที่ใครๆ ต้องการจะมา
แต่สิ่งหนึ่งที่หนูระลึกไว้เสมอนั่นก็คือ คำพูดที่อาจารย์เคยบอกไว้ว่า
"ถ้าไม่ออกไปทะเลลึก ก็จะไม่ได้ปลาตัวใหญ่"

ที่นี่มีแต่การแข่งขัน
ผู้คนมากมาย แต่กลับไม่รู้จักกัน
ความจริงแล้วมันเป็นเมืองที่เงียบเหงา

คิดถึงที่ที่เคยอยู่ และจากมา
รักและเคารพอาจารย์เสมอ

โต๊ะทำงานของอาจารย์ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่มองไปแล้วให้หวนถึงภาพในอดีต
ภาพการส่งงานอย่างรีบเร่ง
การอนุมัติอะไรสักอย่าง
ภาพแก้วกาแฟที่เหลือเพียงร่องรอยการดื่ม

หนังสือที่มีมากมาย จนไม่อาจเรียกว่าโต๊ะทำงานเพราะนั่นอาจมีอีกชื่อหนึ่งคือโต๊ะหนังสือ

หลังโต๊ะนั่น มีคำมากมายที่อาจารย์ค่อยพร่ำบ่นสั่งสอนลูกศิษย์หัวดื้อทั้งหลายให้เดินไปในทางที่ดี

ยังไงโต๊ะตัวนั้นก็ยังเป็นที่ยำเกรงอยู่เสมอ

ระลึกถึงพระคุณและ
คิดถึงอาจารย์ค่ะ

ป.ล. คิดถึงน้องหมากับน้องแมวที่บ้านอาจารย์จังเลย ฝากทักทายมันด้วยนะคะ